اینبار هلدینگ‌ها قرار است هزینه کدام اشتباه توسعه‌ای را بدهند؟

نفتی ها /استاندار اردبیل از احداث “مجتمع پتروشیمی مدرن و بدون آلودگی”، ایجاد “اشتغال پایدار” و تولید محصولات با ارزش افزوده سخن گفته است.

اما مسئله اینجاست که سرمایه‌گذاری باید بر مبنای مزیت و محدودیت‌های واقعی منطقه انتخاب شود، نه بر اساس ساده‌ترین ایده برای ایجاد اشتغال.

اردبیل و به‌ویژه محدوده نمین، با محدودیت جدی منابع آب مواجه است؛ دشت اردبیل و ویلکیج سال‌هاست با کسری منابع آب روبه‌رو هستند و حتی در مطالعات رسمی، تأمین آب شرب و صنعت منطقه یک چالش جدی عنوان شده است.

در چنین شرایطی، سؤال فنی این نیست که “چطور یک پتروشیمی بسازیم؟”؛ سؤال این است که چرا باید صنعتی را به منطقه‌ای ببریم که یکی از پیش‌نیازهای اصلی آن، یعنی آب، همین حالا با محدودیت مواجه است؟

اگر هدف اشتغال است، هزاران فرصت سرمایه‌گذاری متناسب با ظرفیت‌های واقعی اردبیل وجود دارد؛ باید پروژه‌ای انتخاب شود که با آب، اقلیم، زیرساخت، کشاورزی، لجستیک و مزیت‌های منطقه سازگار باشد و بیشترین اشتغال پایدار را به ازای هر ریال سرمایه ایجاد کند.

قرار نیست چون “پتروشیمی” نام آشناتری برای توسعه است، هر منطقه‌ای را به محل احداث پتروشیمی تبدیل کنیم.

سرمایه هلدینگ‌ها هم آزمایشگاه اجرای ایده‌های ساده و شعارهای اشتغال‌زایی نیست؛ پول سهامدار است و باید در جایی سرمایه‌گذاری شود که از نظر اقتصادی و فنی، بهترین بازده را دارد.

اردبیل قطعاً به توسعه نیاز دارد؛ اما توسعه یعنی انتخاب درست سرمایه‌گذاری، نه تحمیل پتروشیمی به منطقه‌ای که محدودیت‌های فنی آن از همین امروز محل سؤال است