در یک مطالعه ۲۰۲۶ روی ۶۹ دکل و ۲۷۹ چاه دریایی، NPT معادل ۸.۷٪ کل زمان عملیاتی بود؛ یعنی ۳۷٬۸۶۶ ساعت و حدود ۳۷۰ میلیون دلار ریسک مالی.

اما بخش جالب‌تر ماجرا "انتظار برای تجهیزات و قطعات"است.

در یک مطالعه روی چاهی در جنوب‌غرب ایران، ۴۲٪ از NPT ناشی از خرابی تجهیزات یا انتظار برای ابزارهای سطحی گزارش شده؛ یعنی بخشی از زمان و پول دکل، نه در اعماق زمین، بلکه در زنجیره تأمین و تعمیرات از بین می‌رود.

سؤال از شرکت ملی نفت :

دکل‌های ایران چند درصد است و دقیقاً چند NPT ساعت از آن فقط به‌خاطر نبود قطعه، تجهیز یا تعمیرات تلف می‌شود؟

اگر این عدد شفاف شود، شاید بفهمیم بخشی از هزینه افزایش تولید نفت، نه سرمایه‌گذاری جدید، بلکه جلوگیری از پول‌سوزی پشت دکل‌هاست.