اگرچه مسیر توسعه میدان Dragon ونزوئلا با تحریم‌های آمریکا و نیاز به مجوزهای OFAC پیچیده شده، اما همین چالش‌ها نشان می‌دهد که بازار انرژی امروز بیش از هر زمان دیگری در تقاطع سیاست و اقتصاد جهانی قرار دارد؛ Shell و شریک محلی آن، NGC، با مجوز ۳۰ ساله‌ای که از ونزوئلا دریافت کرده‌اند، در تلاش‌اند تا این پروژه را عملیاتی کنند؛ توافقی که می‌تواند فشار بر منابع انرژی کارائیب را کاهش دهد و ظرفیت صادرات LNG این کشور را تثبیت کند.

Dragon با حدود ۴.۵ تریلیون فوت مکعب گاز طبیعی، درست در مرزهای آبی ونزوئلا و در فاصله‌ای کوتاه از زیرساخت‌های انرژی ترینیداد قرار دارد. این نزدیکی، مزیتی اقتصادی به‌شمار می‌رود؛ چرا که می‌تواند گاز استخراج‌شده را بدون نیاز به شبکه‌های پیچیده و طولانی به تاسیسات پردازش LNG منتقل کند. از منظر شرکت‌ها و سرمایه‌گذاران، چنین پروژه‌هایی دقیقاً همان نوع فرصت‌هایی است که ریسک تحریمیرا با مزیت لجستیکی توازن می‌بخشد.

درست همان جایی که فناوری و ذخایر فراوان می‌توانستند پروژه را جذاب کنند، تحریم‌های آمریکا چالش بزرگی ایجاد کرده‌اند. Shell منتظر مجوزهای OFAC است؛ مجوزی که یک بار صادر و سپس لغو شده و اخیراً تمدید شده است. این تجربه، تصویری روشن از پیچیدگی مدیریت پروژه‌های انرژی در شرایط تحریمی ارائه می‌دهد؛ جایی که هر تصمیم اقتصادی همزمان بار سیاسی و دیپلماتیک دارد.

 

موضوع مهمتر اما اینجاست که اگرچه صحبت از Dragon در وهله اول مربوط به ونزوئلا و ترینیداد است، اما با نگاهی تحلیلی می‌توان دید که چنین پروژه‌هایی، بازتابی از تحولات استراتژیک انرژی در آمریکای لاتین و بازار جهانی گاز هستند؛ جایی که هر تصمیم سرمایه‌گذاری، هر تغییر در مجوزهای سیاسی و هر حرکت لجستیکی، می‌تواند مسیرهای انرژی در منطقه را تغییر دهد و در چنین فضایی، نباید از این نکته غافل ماند که کشورهای دارای منابع گاز و توانایی صادرات، نه تنها بازیگران اقتصادی، بلکه بازیکنان مهم در شبکه پیچیده تعامل انرژی و سیاست جهانی هستند.

 

مخاطبین عزیز پایگاه خبری–تحلیلی نفتی‌ها؛ شما می‌توانید از طریق پست الکترونیک naftiha.ir@gmail.com و دایرکت پیج اینستاگرام نفتی‌ها به آدرس @NaftihaNews برای ارائه نقطه نظرات، پیشنهادها، انتقادها و سایر پیام‌های خود با ما در ارتباط باشید.